9 kompania (2005)

Rok 1988 przynosi grupie młodych radzieckich poborowych pierwsze zetknięcie z wojną jeszcze przed wyjazdem do Afganistanu. W obozie szkoleniowym czeka ich wyczerpujący trening prowadzony przez weterana, który wie, że błędy popełnione podczas ćwiczeń mogą później kosztować życie. Rekruci zaczynają jako ludzie z różnymi charakterami, ambicjami i powodami wstąpienia do armii, lecz wspólne miesiące podporządkowane rozkazom stopniowo tworzą z nich zgrany oddział. Po szkoleniu trafiają do Afganistanu, gdzie szybko przekonują się, że żadna symulacja nie oddaje realiów walki w górzystym terenie. Kolejne patrole, zasadzki i straty sprawiają, że początkowe wyobrażenia o służbie ustępują miejsca prostemu pragnieniu przetrwania oraz ochrony ludzi stojących obok. Ostatecznie żołnierze otrzymują zadanie utrzymania strategicznego wzgórza 3234, z którego mają zabezpieczać przejazd konwojów. Pozycja znajduje się daleko od głównych sił, a przeciwnik zna teren znacznie lepiej. Gdy atak przybiera na sile, łączność z dowództwem staje się zawodna, amunicji ubywa, a oczekiwana pomoc nie nadchodzi. Młodzi żołnierze muszą zdecydować, jak długo potrafią wykonywać rozkaz w konflikcie, którego sens coraz trudniej im dostrzec. Na wzgórzu wcześniejsze konflikty pomiędzy rekrutami tracą znaczenie, bo każda decyzja jednego żołnierza bezpośrednio wpływa na szanse pozostałych.