Wojna (2025)

Jest rok 2006, Ramadi w zachodnim Iraku. Pluton Navy SEALs zajmuje pozycję obserwacyjną w domu irackiej rodziny i prowadzi stamtąd wywiad w stronę sił rebelianckich. Misja jest rutynowa, teren znany, procedury jasne — do chwili, gdy pozycja zostaje zdemaskowana i to, co miało być obserwacją, staje się walką o przeżycie. Film nie ma bohatera ani narracji w tradycyjnym sensie. Nie ma muzyki, nie ma montażu skracającego czas — jest czas rzeczywisty, kilkudziesięciu żołnierzy i sekwencja decyzji, z których każda ma natychmiastowe i nieodwracalne konsekwencje. Alex Garland i Ray Mendoza — weteran, który przeżył tamte wydarzenia — napisali ten film jako świadectwo, nie jako opowieść. Nie ma tu oceny moralnej, politycznego komentarza ani retrospektywnej refleksji: jest rekonstrukcja tego, jak to wyglądało od środka, godzina po godzinie, dla tych, którzy tam byli. Brud, hałas, rozkazy przez radio, twarze żołnierzy robiących to, do czego zostali wyszkoleni, i ciężar chwil, w których szkolenie nie wystarcza — Warfare to jeden z najbardziej surowych i bezkompromisowych filmów wojennych ostatnich lat, nagrodzony na festiwalach za to, że nie próbuje zrobić z wojny nic innego niż tym, czym jest.