Strefa wroga (2024)

Młody kontroler wsparcia lotniczego JJ Kinney dołącza do elitarnego oddziału wysłanego na południowe Filipiny. Zadanie ma być precyzyjną operacją ratunkową: żołnierze mają odnaleźć porwanego informatora CIA i wydostać go z terenu kontrolowanego przez uzbrojoną grupę. Sytuacja zmienia się niemal natychmiast po wejściu zespołu na miejsce. Oddział wpada w zasadzkę, łączność zostaje utrudniona, a Kinney – najmniej doświadczony w grupie – zostaje odcięty od części towarzyszy. Jego najważniejszym kontaktem staje się Reaper, operator drona Sił Powietrznych USA pracujący tysiące kilometrów od pola walki. To on obserwuje teren z góry, przekazuje informacje o ruchach przeciwnika i może naprowadzić wsparcie ogniowe. Na ziemi Kinney musi jednak sam przemieszczać się przez dżunglę, unikać patroli i próbować dotrzeć do żołnierzy, którzy mogli przeżyć zasadzkę. Czas działa przeciwko niemu, a każde użycie broni lub wezwanie nalotu grozi zdradzeniem pozycji. Operacja, która miała potrwać krótko, rozciąga się na kilkadziesiąt godzin walki o przetrwanie. Między młodym żołnierzem a Reaperem powstaje nietypowa zależność: jeden widzi tylko fragment terenu przed sobą, drugi cały obraz z ekranu, ale żaden nie może samodzielnie doprowadzić misji do końca. Reaper nie może zejść na pole walki, a Kinney nie widzi tego, co dzieje się za następnym wzgórzem. Ich współpraca opiera się na krótkich komunikatach i zaufaniu do danych, które w chaosie starcia potrafią zmienić się w ciągu kilku sekund.