Tchórz (2026)

Rok 1916 nie zostawia młodym żołnierzom zbyt wiele miejsca na wyobrażenia o wojennej chwale. Pierre przybywa na belgijski front pełen potrzeby udowodnienia swojej odwagi, lecz codzienność okopów szybko odbiera podobnym ambicjom romantyczny charakter. Z dala od pierwszej linii poznaje Francisa, żołnierza pracującego przy zaopatrzeniu, który próbuje podtrzymać morale kompanów w zupełnie inny sposób. Organizuje przedstawienia teatralne, kompletując grupę gotową na kilka chwil zamienić mundury, rozkazy i huk artylerii na sceniczne role. Pierre trafia do tego osobliwego świata prób, kostiumów i występów, gdzie napięcie wojennej rzeczywistości na moment ustępuje miejsca sztuce. Dla żołnierzy przedstawienia są rzadką okazją do śmiechu i chwilowego zapomnienia o tym, co czeka ich po powrocie na stanowiska. Między nim a Francisem rodzi się bliskość, której trudno znaleźć bezpieczną przestrzeń w armii przywiązanej do surowych wyobrażeń o męskości i bohaterstwie. Każdy powrót do wojskowych obowiązków przypomina, że teatr jest tylko krótkim schronieniem, a front pozostaje niebezpiecznie blisko. Pierre zaczyna inaczej rozumieć własny lęk, odwagę i potrzebę przetrwania. Francis również szuka sposobu, by zachować część siebie w rzeczywistości, która wymaga podporządkowania. Ich relacja rozwija się pod presją wojny, rozkazów i spojrzeń innych żołnierzy.