Lalka (2026)

Warszawa drugiej połowy XIX wieku daje Stanisławowi Wokulskiemu szansę na majątek, lecz nie na wejście do świata, którego najbardziej pragnie. Kupiec, były uczestnik powstania i człowiek zafascynowany nauką wraca do miasta jako bogacz. Zgromadzone pieniądze mają mu otworzyć drogę do arystokratycznych salonów, przede wszystkim zaś zbliżyć go do Izabeli Łęckiej. Młoda kobieta wychowała się w przekonaniu, że pozycja społeczna jest czymś naturalnym i trwałym, choć finanse jej rodziny znajdują się w coraz gorszym stanie. Wokulski pomaga Łęckim, kupuje ich kamienicę i wykorzystuje wpływy, by stać się częścią otoczenia Izabeli. Im mocniej podporządkowuje życie uczuciu, tym wyraźniej zderza się z pogardą klasową, własnymi złudzeniami oraz ludźmi gotowymi korzystać z jego hojności. Obok niego pozostaje Ignacy Rzecki, stary subiekt i wierny przyjaciel, który obserwuje przemiany sklepu oraz właściciela z mieszaniną nadziei i niepokoju. Warszawskie salony, biedne Powiśle i środowisko naukowców tworzą trzy różne drogi, między którymi Wokulski nie potrafi ostatecznie wybrać. Jego ambicja pozwala przekraczać granice majątku, lecz pochodzenie i nieodwzajemnione uczucie wciąż przypominają, że awans nie oznacza przynależności. Każda próba zdobycia Izabeli oddala go od samego siebie. Im więcej osiąga jako przedsiębiorca, tym mniej pewnie czuje się jako człowiek pragnący miłości, uznania oraz miejsca w obcym środowisku.