Ostatni wschód słońca (2026)

Ry przyjeżdża na Majorkę z matką, licząc na lato inne niż codzienność podporządkowana chorobie. Jest studentką i od lat zmaga się z przewlekłym schorzeniem, dlatego troska najbliższych często przybiera formę kontroli: planowanie, ostrożność i ciągłe myślenie o tym, co może pójść źle. Słoneczna wyspa miała być tylko czasową ucieczką przed tym rytmem. Wszystko komplikuje spotkanie z Juliánem, miejscowym chłopakiem, który nie zna Ry przez pryzmat jej dokumentacji medycznej ani rodzinnych obaw. Rodząca się między nimi bliskość skłania dziewczynę do korzystania z chwili i podejmowania decyzji, na które wcześniej rzadko sobie pozwalała. Jednocześnie termin powrotu do Stanów Zjednoczonych pozostaje realny, a relacja z nadopiekuńczą matką staje się coraz bardziej napięta. Ry musi pogodzić własne pragnienia z odpowiedzialnością wobec rodziny oraz ograniczeniami, których nie da się po prostu zostawić na wakacjach. Gdy jej stan zdrowia zaczyna się pogarszać, pojawiają się też przemilczane wcześniej rodzinne sprawy. Letni romans przestaje być wyłącznie oderwaniem od problemów i zmusza bohaterkę do zastanowienia się, jak chce przeżyć czas, którego długo nauczyła się przede wszystkim pilnować. Majorka daje jej przestrzeń do samodzielnych wyborów, lecz każdy z nich ma konsekwencje sięgające znacznie dalej niż koniec wakacji.