Powiedz mi, co czujesz (2026)

Na rotterdamskim ekranie spotykają się ludzie, którzy najwyraźniej nie mają ochoty mówić najprostszym językiem o tym, co najważniejsze. Emocje krążą tu między spojrzeniami, urwanymi rozmowami i gestami, które znaczą więcej niż porządnie wygłoszone deklaracje. Bohaterowie próbują zrozumieć własne pragnienia, ale każde pytanie o bliskość natychmiast pociąga za sobą następne: o pamięć, samotność, wstyd, rodzinne zobowiązania i to dziwne uczucie, że drugi człowiek bywa jednocześnie ratunkiem oraz źródłem całkiem nowych kłopotów. Łukasz Ronduda prowadzi tę opowieść w stronę kina skupionego na wewnętrznym ruchu postaci, nie na łatwych zwrotach akcji. Zamiast wielkiej intrygi pojawia się uważne przyglądanie się temu, jak człowiek próbuje nazwać własny stan, zanim zdąży go zagłuszyć codziennością. Kamera nie popycha nikogo do wyznań. Raczej czeka, aż pęknie poza, zamilknie ironia, a w zwyczajnej rozmowie pokaże się coś trudnego do cofnięcia. Polska produkcja pokazywana w programie Big Screen Competition Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Rotterdamie może zainteresować widzów szukających kina intymnego, nowoczesnego, zanurzonego w relacjach i w tej kłopotliwej prawdzie, że najtrudniej mówi się właśnie wtedy, gdy naprawdę ma się coś do powiedzenia. Dlatego napięcie rodzi się nie z efektownych wydarzeń, lecz z czekania, czy ktoś wreszcie zaryzykuje zdanie szczersze od wygodnego milczenia.