Jestem Rocky (2026)

Zanim Rocky Balboa stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów kina, jego twórca sam przypominał człowieka stojącego pod ścianą. Sylvester Stallone jest młodym, mało znanym aktorem, który bezskutecznie próbuje znaleźć dla siebie miejsce w branży. Pisze scenariusz o bokserze dostającym niespodziewaną szansę na walkę życia i wierzy, że właśnie ta historia może odmienić jego sytuację. Problem pojawia się wtedy, gdy zainteresowanie tekstem nie oznacza zainteresowania jego autorem jako odtwórcą głównej roli. Stallone słyszy kolejne odmowy, ale nie zamierza sprzedać scenariusza, jeśli ceną ma być oddanie głównej roli komuś innemu. Upór zaczyna kosztować go coraz więcej, a szansa na realizację projektu stale wymyka się z rąk. Równolegle kształtuje się obsada i świat przyszłej produkcji, w tym rola Apollo Creeda powierzona Carlowi Weathersowi. Historia koncentruje się na okresie, gdy nic nie gwarantuje jeszcze sukcesu, a decyzja o postawieniu wszystkiego na własny pomysł może zakończyć się równie dobrze przełomem, jak całkowitą porażką. Droga Stallone'a do pierwszego klapsa staje się więc osobnym pojedynkiem: z producentami, oczekiwaniami przemysłu i własnym brakiem pozycji. Im bliżej realizacji, tym wyraźniej widać, że spór nie dotyczy już jednej roli, ale prawa początkującego artysty do zachowania kontroli nad historią, której inni nie uznają jeszcze za pewny sukces.