Primetime (2026)

Rok 2006. Chris Hansen pracuje przy telewizyjnym magazynie informacyjnym i chce stworzyć materiał, o którym będzie mówił cały kraj. Wraz z zespołem przygotowuje serię prowokacji wymierzonych w dorosłych nawiązujących w internecie kontakt z nieletnimi. Schemat wydaje się prosty: podstawiona osoba prowadzi rozmowę, podejrzany przyjeżdża pod wskazany adres, a na miejscu czekają kamery i reporter z pytaniami. Szybko okazuje się jednak, że granica między dziennikarskim śledztwem, policyjną operacją i widowiskiem dla milionów widzów staje się coraz mniej wyraźna. Hansen dostrzega, jak ogromne zainteresowanie budzą kolejne konfrontacje, dlatego zależy mu na rozwijaniu formatu i zdobywaniu coraz większej widowni. Sukces programu zmienia pozycję całej ekipy, ale zwiększa też presję, by dostarczać następne mocne materiały. Przygotowywanie zasadzek wymaga koordynacji reporterów, producentów i służb, a każda decyzja może mieć skutki wykraczające daleko poza pojedynczy odcinek. W centrum wydarzeń pozostaje człowiek przekonany, że telewizja może jednocześnie ujawniać przestępstwa i tworzyć historię, choć metody prowadzące do tego celu zaczynają rodzić coraz trudniejsze pytania. Im więcej osób śledzi program, tym większa staje się odpowiedzialność za to, co dzieje się po zgaszeniu kamer. Rosną też ambicje stacji, producentów i samego Hansena.