33 (2015)

W sierpniu 2010 roku w chilijskiej kopalni miedzi i złota San José dochodzi do potężnego zawału. Trzydziestu trzech górników zostaje odciętych od powierzchni setki metrów pod ziemią, a główna droga wyjazdowa znika pod masą skał. Początkowo nie wiadomo nawet, czy ktokolwiek przeżył. Uwięzieni mężczyźni docierają do schronu awaryjnego, gdzie znajdują niewielkie zapasy żywności przeznaczone na znacznie krótszy okres. Mario Sepúlveda i pozostali muszą wprowadzić rygorystyczne racjonowanie, radzić sobie z wysoką temperaturą oraz narastającym napięciem między ludźmi zamkniętymi w ograniczonej przestrzeni. Na powierzchni rodziny górników gromadzą się w pobliżu kopalni i domagają się kontynuowania poszukiwań. Inżynierowie rozpoczynają odwierty, próbując trafić w niewielki obszar, w którym mogą znajdować się zaginieni. Każda nieudana próba oznacza kolejne godziny bez informacji i malejące szanse na odnalezienie ocalałych. Kiedy pojawia się możliwość nawiązania kontaktu, zaczyna się jeszcze trudniejszy etap: opracowanie sposobu wydostania ludzi z głębokości, do której nie prowadzi bezpieczny szyb. Równolegle pod ziemią trwa walka z głodem, wyczerpaniem i strachem, a bliscy na powierzchni próbują utrzymać presję, by akcja ratunkowa nie została przerwana. Dni bez pewności co do ratunku zmieniają relacje w grupie, bo racjonowanie zapasów i podział obowiązków wymagają dyscypliny mimo skrajnego zmęczenia.