Innego końca nie będzie (2025)

Ola wraca do domu rodzinnego po kilku latach nieobecności. Ojciec popełnił samobójstwo. Rodzina — mama i dwoje młodszego rodzeństwa, brat Pipek i siostra Ajka — funkcjonuje w stanie zawieszenia między żałobą a udawaniem, że nic się nie stało. Każde z nich przeżywa stratę w zupełnej samotności, bez narzędzi do rozmowy o tym, co czuje, bo nikt nie nauczył ich, że o takich rzeczach wolno mówić. Wśród pakowanych do przeprowadzki rzeczy Ola znajduje rodzinne kasety wideo — nagrania z dzieciństwa, ze zwykłych dni, kiedy ojciec jeszcze żył. Wspólne oglądanie staje się dla trojga rodzeństwa pierwszym krokiem ku czemuś, co nie jest jeszcze rozmową, ale zaczyna nią być. Debiutancki pełnometrażowy film Karoliny Porcari zebrał nagrody na Koszalińskim Festiwalu Filmowym — jury doceniło go za osobisty i intymny portret rodziny po stracie oraz za piękne pokazanie tego, jak pożegnanie może wyglądać w ciszy, bez dramatycznych scen i bez gotowych odpowiedzi. To jedno z tych rzadkich polskich kino, które mówi wprost o śmierci i żałobie bez żadnego emocjonalnego fałszu.