Zawsze będę widzieć wasze twarze (2023)

Grupa skazanych za rozboje i kradzieże spotyka się z osobami, które ucierpiały w podobnych przestępstwach, choć nie były ich bezpośrednimi ofiarami. Issa, Nassim i Thomas odbywają karę, a Nawelle, Grégoire oraz Sabine od lat żyją z lękiem pozostawionym przez napady, włamania i przemoc. Rozmowy odbywają się w ramach programu sprawiedliwości naprawczej, pod opieką mediatorów oraz wolontariuszy. Zanim uczestnicy usiądą w jednym kręgu, przechodzą przygotowania, poznają zasady i próbują określić, czego oczekują od spotkań. Pierwsze sesje przynoszą gniew, ostrożność oraz pytania, na które sprawcy nie potrafią odpowiedzieć bez uciekania w usprawiedliwienia. Z czasem pojawiają się bardziej osobiste wyznania dotyczące strachu, winy i konsekwencji czynów odczuwanych długo po zakończeniu postępowania sądowego. Równolegle Chloé zabiega o mediację z przyrodnim bratem Benjaminem, który skrzywdził ją seksualnie w dzieciństwie i po odbyciu kary ponownie zamieszkał w pobliżu. Nie dąży do pojednania, lecz chce odzyskać możliwość poruszania się po własnym mieście bez ciągłego napięcia. Każdy uczestnik procesu otrzymuje przestrzeń do mówienia, lecz żadne spotkanie nie gwarantuje ulgi. Rozmowa staje się próbą nazwania szkody, której wyrok nie potrafił zamknąć, oraz ustalenia, czy odpowiedzialność może rozpocząć się dopiero po zakończeniu kary.