Wielkie przebudzenie (2026)

Filadelfia w 1787 roku staje się miejscem ostrego sporu o przyszły kształt młodego państwa. Benjamin Franklin obserwuje impas podczas Konwencji Konstytucyjnej i wraca pamięcią do człowieka, który wiele lat wcześniej wywarł na niego silny wpływ. George Whitefield dorasta w Anglii, marząc początkowo o scenie, lecz z czasem wybiera działalność kaznodziejską. Jego donośny głos i sposób przemawiania przyciągają ogromne tłumy, a podróże po amerykańskich koloniach stają się częścią religijnego przebudzenia obejmującego ludzi z różnych środowisk. Franklin podchodzi do wiary znacznie bardziej sceptycznie. Jako drukarz, wynalazca i człowiek kierujący się rozumem najpierw interesuje się przede wszystkim niezwykłą popularnością Whitefielda. Postanawia nawet sprawdzić, czy kaznodzieja rzeczywiście może być słyszany przez dziesiątki tysięcy osób. Z zawodowej współpracy rodzi się wieloletnia przyjaźń dwóch mężczyzn, którzy pozostają przy odmiennych przekonaniach. Franklin drukuje kazania i pomaga rozszerzać ich zasięg, podczas gdy Whitefield regularnie próbuje skłonić go do poważniejszej rozmowy o wierze. Ich relacja biegnie równolegle do przemian zachodzących w koloniach. Po latach wspomnienie przyjaciela wraca do Franklina w chwili, gdy polityczne dyskusje o wolności, jedności i odpowiedzialności znalazły się w martwym punkcie. Dawne rozmowy z kaznodzieją zaczynają wtedy brzmieć inaczej niż w okresie, gdy Franklin uważał je głównie za intelektualny spór.