Pianista (2002)

Władysław Szpilman jest cenionym warszawskim muzykiem radiowym, gdy we wrześniu 1939 roku niemieckie bomby przerywają jego występ. Początkowa nadzieja, że wojna szybko się skończy, ustępuje miejsca kolejnym zarządzeniom wymierzonym w żydowskich mieszkańców miasta. Rodzina Szpilmanów traci oszczędności, możliwość swobodnego poruszania się i w końcu własne mieszkanie, gdy zostaje zmuszona do przeniesienia się do warszawskiego getta. Władysław zarabia grą w lokalach, obserwując głód, przemoc oraz coraz brutalniejsze działania okupantów. Kiedy rozpoczynają się deportacje, przypadek oddziela go od najbliższych. Od tej chwili jego życie sprowadza się do kolejnych prób przetrwania. Pomagają mu znajomi po aryjskiej stronie, organizując kryjówki i żywność, lecz każda z nich może zostać odkryta. Muzyk miesiącami pozostaje zamknięty w mieszkaniach, później ukrywa się samotnie w ruinach niszczonej Warszawy. Powstanie w getcie, późniejsze walki w mieście i kolejne represje ogląda często z okna lub zza ściany, bez możliwości wpływania na wydarzenia. Wojna pozbawia go domu, rodziny oraz dostępu do instrumentu, który przez lata określał jego życie. Ocalenie zależy od ciszy, cierpliwości, pomocy przypadkowych ludzi i umiejętności przetrwania kolejnego dnia w mieście, które stopniowo znika wokół niego. Nawet możliwość wydania dźwięku staje się ryzykiem, dlatego człowiek przyzwyczajony do publicznych występów musi nauczyć się żyć tak, by jego obecności nie zdradził najmniejszy odgłos.