Jedno życie (2023)

Pod koniec lat osiemdziesiątych Nicholas Winton porządkuje dokumenty zgromadzone w swoim domu i odnajduje album przypominający o wydarzeniach sprzed pół wieku. Wspomnienia prowadzą go do Pragi z grudnia 1938 roku, gdzie jako młody londyński makler zetknął się z tysiącami uchodźców zagrożonych przez nazistowską ekspansję. Szczególnie dramatyczna była sytuacja dzieci, dla których z każdym dniem malała szansa na bezpieczny wyjazd z Czechosłowacji. Winton dołącza do Doreen Warriner, Trevora Chadwicka i pozostałych członków Brytyjskiego Komitetu do spraw Uchodźców z Czechosłowacji. Grupa rozpoczyna wyścig z czasem: przygotowuje listy, zdobywa dokumenty, zbiera pieniądze i szuka rodzin zastępczych w Wielkiej Brytanii. W działania włącza się również matka Nicholasa, Babi Winton, pomagając pokonywać biurokratyczne przeszkody w Londynie. Dzięki ich pracy kolejne pociągi wywożą dzieci z Pragi przed zamknięciem granic. Starszy Winton nie postrzega jednak tamtej operacji przez pryzmat setek uratowanych osób. Wciąż wraca myślami do tych, których nie udało się ewakuować. „Jedno życie” prowadzi równolegle przez przygotowania do akcji ratunkowej i późniejsze zmagania z pamięcią. Dopiero nieoczekiwane spotkanie pozwala Nicholasowi zobaczyć, jak daleko sięgnęły konsekwencje decyzji podjętych przez niewielką grupę ludzi w przededniu wojny. Album przestaje być wtedy wyłącznie zapisem straty i staje się świadectwem życia wielu rodzin.