Dziewczyna z Kolonii (2025)

Jest 1975 rok i Vera Brandes ma siedemnaście lat, pasję do jazzu i plan, który każdy rozsądny dorosły uznałby za niewykonalny: zorganizować solowy recital Keith Jarretta w Operze Kolońskiej. Vera wynajmuje salę, sprzedaje bilety, zapewnia obsługę — i na kilka godzin przed koncertem odkrywa, że wszystko, co miało być gotowe, nie jest. Fortepian jest złej marki i w złym stanie, nie ten, na którym Jarrett miał grać, sala jest zimna, pianista jest chory, wyczerpany i gotowy odwołać całe wydarzenie. Vera ma jedna broń: upór zbyt naiwny, żeby zrozumieć, że się nie da. Jarrett w końcu siada do klawiatury instrumentu, który sam w sobie jest problemem, i improwizuje. To, co powstaje tamtej nocy — The Köln Concert — staje się najlepiej sprzedającym się solowym albumem jazzowym w historii. Film Ido Fluka opowiada historię, w której muzyczny cud był możliwy tylko dlatego, że nastolatka nie przyjęła odmowy do wiadomości. Nie jest to portret Jarretta, lecz portret Very — jej determinacji, wiary i chwil, w których zdecydowała się nie odpuszczać w miejscu, w którym każdy inny by już odpuścił. Z Malą Emde i Johnem Magaro, nagrodzony na Sundance.