Maria Callas (2024)

W Paryżu lat siedemdziesiątych, w wystawnym mieszkaniu przy niemal pustej liście gości, Maria Callas przeżywa ostatnie dni swojego życia. Wielka śpiewaczka operowa, niegdyś oklaskiwana na scenach całego świata, teraz jest w dużej mierze sama, otoczona jedynie zaufaną służbą i coraz trudniejszymi wspomnieniami. Pablo Larraín konstruuje opowieść wokół tych finalnych tygodni, pozwalając bohaterce na przemian wracać do przeszłości i stawiać czoła teraźniejszości. Na ekranie przeplatają się obrazy triumfów artystycznych, wielkich miłości i momentów, które naznaczyły ją na zawsze, z surową codziennością schyłkowych dni. Maria Callas rozlicza się z własnym życiem – z wyborami, których żałuje, z ceną, jaką zapłaciła za sławę, i z pytaniem, kim naprawdę była poza swoim głosem. Reżyser, znany z portretów takich postaci jak Jackie Kennedy czy księżna Diana, tym razem prowadzi swoją bohaterkę przez wewnętrzny labirynt pamięci bez protekcjonalnego tonu i łatwych odpowiedzi.