Kompletnie nieznany (2024)

Jest 1961 rok, gdy dziewiętnastoletni Bob Dylan przyjeżdża autostopem do Nowego Jorku z gitarą na plecach, kilkoma dolarami w kieszeni i ogromnym ładunkiem muzycznej obsesji. Jednym z pierwszych kroków jest wizyta w szpitalu w New Jersey, gdzie leży Woody Guthrie — folkowy bard, którego nagrania Dylan zna na pamięć i którego uważa za swojego najważniejszego mentora. Nowy Jork w tamtych latach to muzyczna kotłowanina, a Greenwich Village jest centrum sceny folkowej, w której Dylan szybko przestaje być nieznanym chłopakiem z prowincji. W ciągu kilku lat pnie się od kawiarnianych koncertów do wielkiej sławy, tworząc piosenki, które stają się głosem pokolenia protestujących i marzącej o zmianie Ameryki. Gdy w 1965 roku na Festiwalu Folklorystycznym w Newport Dylan wychodzi na scenę z elektryczną gitarą, wywołuje skandal w środowisku, które uważało go za swojego. Dramat biograficzny Jamesa Mangolda nie próbuje wyjaśniać Dylana ani budować jego legendy, lecz śledzi go w kluczowym momencie — od absolutnej anonimowości do punktu, w którym odwrócił się od wszystkiego, czego od niego oczekiwano.