Nie życzcie mi powodzenia (2026)

Sophie Birenbaum od dawna najlepiej czuje się na szkolnej scenie, choć zwykle pozostaje raczej częścią zespołu niż jego centrum. Tuż przed przesłuchaniem do musicalu przypadkiem dowiaduje się, że choroba nowotworowa jej matki powróciła. Zamiast wycofać się z występu, nastolatka wychodzi przed komisję i niespodziewanie zdobywa główną rolę w szkolnej inscenizacji „Waitress”. Sukces, który w innych okolicznościach całkowicie pochłonąłby jej uwagę, od tej chwili miesza się z lękiem o Elizabeth i poczuciem, że zwyczajne szkolne sprawy nagle stały się niewłaściwie błahe. Sophie próbuje jednocześnie uczestniczyć w próbach, radzić sobie z konkurencją w grupie teatralnej, odkrywać pierwsze uczucia i spędzać czas z rodziną. Jej matka nie chce, by pogarszający się stan zdrowia odebrał córce możliwość przeżycia czegoś ważnego dla niej samej, dlatego również stara się utrzymać codzienność możliwie długo. Dom i scena zaczynają wymagać od Sophie zupełnie różnych emocji. Dziewczyna stopniowo przekonuje się, że nie da się odłożyć dorastania na później tylko dlatego, że rodzinę spotkało coś trudnego, a radość i strach potrafią pojawiać się w tym samym momencie. Próby do przedstawienia stają się dla niej miejscem, w którym nadal może myśleć o przyszłości, choć w domu każdy dzień coraz mocniej przypomina o niepewności.