Ebenezer Scrooge. Opowieść wigilijna (2026)

W wigilijny wieczór Scrooge myśli przede wszystkim o pieniądzach, pracy i świętym spokoju. Stary londyński skąpiec nie ma cierpliwości do świątecznej życzliwości, odrzuca zaproszenia i z niechęcią patrzy na ludzi, którzy chcą dzielić się z innymi. Jego uporządkowana codzienność zmienia się po spotkaniu z duchem zmarłego wspólnika, Marleya. Przybysz ostrzega Scrooge’a, że życie podporządkowane chciwości prowadzi do samotności, a tej samej nocy mężczyznę odwiedzą jeszcze niezwykli goście. Kolejne duchy zabierają go w podróż przez różne etapy życia. Scrooge ogląda własną przeszłość, zagląda do domów ludzi obchodzących Boże Narodzenie i dostaje możliwość zobaczenia przyszłości, do której prowadzą jego obecne decyzje. Szczególne znaczenie ma dla niego rodzina Boba Cratchita, skromnego pracownika wychowującego chorego syna. Z każdą wizytą wspomnienia i obrazy stają się trudniejsze do zignorowania. Noc, którą Scrooge chciał spędzić jak każdą inną, zamienia się w osobiste rozliczenie z wyborami, utraconymi relacjami i ceną wieloletniej obojętności. Do rana musi zdecydować, co zrobi z otrzymaną szansą. Wędrówka nie daje mu możliwości schowania się za księgami rachunkowymi ani dawnymi wymówkami. Każda scena dotyczy ludzi, których zlekceważył, skrzywdził lub po prostu przestał zauważać. Obojętność przestaje być wygodna.