Historie równoległe (2026)

Sylvie kończy nową książkę w paryskim mieszkaniu, ale coraz trudniej znaleźć jej materiał, który naprawdę uruchomi wyobraźnię. Rozwiązanie ma dosłownie po drugiej stronie ulicy. Pisarka zaczyna obserwować sąsiadów z naprzeciwka i z fragmentów ich codzienności układa własną wersję relacji rozgrywających się za cudzymi oknami. Widziane gesty, spotkania i napięcia szybko przestają być jedynie przypadkowymi scenami. Sylvie dopisuje do nich motywy zaczerpnięte z własnej przeszłości rodzinnej, tworząc opowieść o uczuciach i zdradzie, choć tak naprawdę zna tylko niewielką część faktów. W tym samym czasie zatrudnia młodego Adama, który ma pomagać jej w codziennych obowiązkach przed planowaną przeprowadzką. Chłopak początkowo znajduje się poza literacką grą swojej pracodawczyni, lecz jego obecność zaczyna wpływać zarówno na jej życie, jak i na powstający tekst. Granica pomiędzy tym, co Sylvie naprawdę obserwuje, a tym, co dopowiada jako autorka, robi się coraz mniej czytelna. Ludzie z mieszkania naprzeciwko mają własne relacje i sekrety, niezależne od scenariusza, który przypisała im pisarka. Kiedy działania Adama przecinają się z tym światem, fikcja zaczyna oddziaływać na rzeczywiste zdarzenia, a Sylvie musi zmierzyć się z konsekwencjami patrzenia na cudze życie jak na materiał do wykorzystania.