Gorzkie święta (2026)

Elsa od śmierci matki nie pozwala sobie na zatrzymanie. Pracuje jako reżyserka reklam i kolejnymi zleceniami zagłusza żałobę, przekonana, że zawodowe tempo pomoże jej przejść przez stratę bez konieczności mierzenia się z własnymi emocjami. Organizm zaczyna jednak protestować. Silne migreny, narastające napięcie i atak paniki zmuszają ją do przerwania pracy podczas grudniowego weekendu w 2004 roku. Elsa wyjeżdża na Lanzarote razem z przyjaciółką Patricią, podczas gdy jej partner Bonifacio zostaje w Madrycie. Zmiana miejsca nie usuwa problemów, lecz daje przestrzeń, w której wspomnienia, relacje i cudze doświadczenia zaczynają układać się w materiał do dalszych przemyśleń. Równolegle pojawia się Raúl Durán, reżyser filmowy mierzący się z własnym kryzysem twórczym i niepewnością dotyczącą opowiadanej historii. Jego praca coraz mocniej splata się z losami Elsy, przez co granica między przeżyciem a fikcją przestaje być oczywista. Bohaterowie próbują uporządkować to, co wydarzyło się w ich życiu, lecz każde z nich robi to inaczej. Dla Elsy wyjazd staje się przede wszystkim próbą zmierzenia się ze stratą, której przez długi czas odmawiała prawa do zajęcia miejsca w codzienności. Lanzarote nie staje się więc prostą ucieczką od problemów. Obce otoczenie odcina Elsę od rutyny, za którą dotąd się chowała, a rozmowy z Patricią zmuszają ją do przyjrzenia się relacjom i decyzjom, które wcześniej odkładała na później.