Życie jest piękne (1997)

Guido Orefice przyjeżdża do włoskiego Arezzo z marzeniem o otwarciu własnej księgarni. Zanim uda mu się zrealizować ten plan, pracuje jako kelner i z właściwą sobie fantazją zamienia zwykłe wydarzenia w małe przedstawienia. W ten sposób próbuje zdobyć serce Dory, nauczycielki pochodzącej z zamożnej rodziny i związanej z mężczyzną, którego nie kocha. Upór, przypadki i poczucie humoru zbliżają ich do siebie. Po kilku latach są małżeństwem, wychowują syna Giosué, a Guido prowadzi wymarzoną księgarnię. Włochy nie są już jednak miejscem, które pozwala żydowskiej rodzinie spokojnie żyć. Faszyzm i prześladowania coraz mocniej wchodzą w ich codzienność, aż Guido, Giosué i jego wuj zostają deportowani do obozu koncentracyjnego. Dora, choć sama nie jest Żydówką, dobrowolnie wsiada do transportu, by pozostać blisko rodziny. W obozie Guido robi wszystko, aby osłonić kilkuletniego syna przed prawdziwym znaczeniem tego, co widzi. Przekonuje chłopca, że znaleźli się w skomplikowanej grze, w której za wykonywanie poleceń zdobywa się punkty, a główną nagrodą jest prawdziwy czołg. Głód, przemoc i strach tłumaczy kolejnymi zasadami zabawy, wiedząc, że utrzymanie tej iluzji może być jedynym sposobem, by dziecko zachowało poczucie bezpieczeństwa. Każdego dnia.