Fréamhacha (2025)

Shoo to młoda pracownica socjalna, która sama zmaga się z osobistą tragedią po samobójstwie matki. Kiedy zostaje wysłana do odległej irlandzkiej wsi, by zaopiekować się Peig, starszą kobietą cierpiącą na agorafobię, wydaje jej się, że to zwykłe zlecenie zawodowe. Peig od lat nie wychodzi z domu, przekonana, że czyhają na nią złowrogie siły, a każdy krok poza próg jest dla niej nie do pomyślenia. Shoo stopniowo wnika w świat Peig, poznaje jej lęki i obsesyjne rytuały, zanurzone głęboko w irlandzkich wierzeniach ludowych i tradycji, która nie daje się łatwo wytłumaczyć współczesną logiką. Im bliżej jest Shoo ze starszą kobietą, tym częściej sama zaczyna doświadczać zjawisk, których nie potrafi wyjaśnić, a granica między traumą a nadprzyrodzoną obecnością staje się coraz trudniejsza do wyznaczenia. Wiara, wina i kulturowe dziedzictwo splatają się tu z osobistymi koszmarami, a dom Peig okazuje się miejscem, w którym wszystko, co zostało zakopane, w końcu zaczyna wychodzić na powierzchnię. Pierwszy horror nakręcony w całości w języku irlandzkim jest opowieścią o tym, jak przeszłość potrafi uwięzić człowieka równie skutecznie jak zamknięte na cztery spusty drzwi.