Wielkie piękno (2013)

Sześćdziesięciopięcioletni Jep Gambardella od dziesięcioleci porusza się po rzymskich salonach z łatwością człowieka, który zna wszystkich i prawie niczemu już się nie dziwi. Jako młody pisarz wydał cenioną powieść, lecz później zamiast kolejnej książki wybrał życie dziennikarza, bywalca wystaw, przyjęć i spotkań ludzi przekonanych o własnym znaczeniu. Huczne urodziny nie przynoszą mu jednak poczucia spełnienia. Wiadomość związana z dawną miłością uruchamia wspomnienia i sprawia, że Jep zaczyna przyglądać się własnemu życiu z większym dystansem. Nocami przemierza Rzym, odwiedza pałace, tarasy, ogrody i mieszkania znajomych, prowadząc rozmowy z artystami, duchownymi, arystokratami oraz ludźmi próbującymi zatrzymać młodość za pomocą pieniędzy i rytuałów. Poznaje także Ramonę, kobietę funkcjonującą na obrzeżach tego samego świata nocnych lokali i bogatych klientów. Kolejne spotkania nie układają się w tradycyjną serię przyczyn i skutków. Są raczej fragmentami życia człowieka, który po latach obserwowania cudzych ambicji próbuje ustalić, co zostało z jego własnych. Rzym nie jest przy tym dekoracją, lecz przestrzenią pełną kontrastów między codziennością, historią, religią, sztuką i niekończącym się towarzyskim spektaklem. Pytanie o powrót do pisania powraca podczas kolejnych rozmów, lecz Jep nie potrafi łatwo oddzielić twórczej pustki od stylu życia, który przez lata świadomie wybierał.