Stowarzyszenie Umarłych Poetów (1989)

Jesienią 1959 roku Todd Anderson rozpoczyna naukę w elitarnej Akademii Weltona, szkole dla chłopców opartej na dyscyplinie, tradycji i wysokich oczekiwaniach rodziców. Nieśmiały uczeń trafia do grupy, w której jest między innymi pewny siebie Neil Perry. Nowym nauczycielem języka angielskiego zostaje John Keating, absolwent Welton stosujący metody dalekie od szkolnej rutyny. Zamiast ograniczać się do podręcznikowych interpretacji, zachęca uczniów do samodzielnego myślenia, patrzenia na świat z różnych perspektyw i traktowania własnego życia jako czegoś, o czym powinni decydować świadomie. Chłopcy dowiadują się, że w czasach szkolnych Keating należał do tajnej grupy spotykającej się nocami, by czytać poezję. Neil, Todd, Knox Overstreet, Charlie Dalton i ich koledzy postanawiają odtworzyć stowarzyszenie i zaczynają wymykać się do jaskini poza terenem szkoły. Spotkania stają się dla nich miejscem, w którym mogą mówić o sprawach pomijanych podczas lekcji. Neil odkrywa pasję do teatru, lecz jego surowy ojciec ma dla niego zupełnie inny plan. Todd próbuje przełamać lęk przed zabieraniem głosu, a inni uczniowie podejmują własne ryzykowne decyzje. Swoboda inspirowana przez Keatinga coraz mocniej zderza się z regułami szkoły i oczekiwaniami dorosłych. Keating nie daje uczniom gotowych odpowiedzi; raczej prowokuje ich do sprawdzania, czy szkolne autorytety, rodzinne plany i własne lęki rzeczywiście powinny decydować za nich.