Słone lato (2025)

Sofia przerywa doktorat z antropologii i wyjeżdża z chorą matką Rose do andaluzyjskiego miasteczka Almería, gdzie działa enigmatyczny uzdrowiciel doktor Gomez — człowiek, który podobno tam, gdzie medycyna poległa, wyciąga ludzi z bezruchu. Rose od lat nie wstaje z wózka inwalidzkiego i od lat zdaje się nie mieć ochoty, żeby próbować — a Sofia od lat organizuje swoje życie wokół niej. W upalne letnie dni, kiedy matka odbywa kolejne sesje w klinice Gomeza, Sofia po raz pierwszy od dawna ma czas wyłącznie dla siebie. Poznaje miejscowych, zanurza się w słone morze i nawiązuje relację z Ingrid — wyzwoloną podróżniczką, która wydaje się żyć według reguł, jakich Sofia nigdy sobie nie pozwoliła. Andaluzja i to nowe towarzystwo działają na Sofię jak szczelina w ścianie — przez nią zaczyna wychodzić na wierzch to, co przez lata było szczelnie zamknięte: ukryte pragnienia, stłumiona złość na matkę, poczucie straconego czasu i pytanie o to, kim jest poza rolą córki-opiekunki. W trakcie pobytu wychodzą też na jaw kłamstwa i przemilczenia skrywane przez całą rodzinę od lat. Adaptacja powieści Deborah Levy to kameralny, zmysłowy dramat o kobiecej tożsamości, zależności i momentach, w których upał, morze i obca osoba potrafią rozmontować starannie zbudowane życie szybciej niż cokolwiek innego.