Piep*zyć Mickiewicza (2024)

Jan Sienkiewicz traci stanowisko wykładowcy i pisarza związanego z uczelnią, po czym podejmuje pracę jako nauczyciel języka polskiego w warszawskim liceum. Dyrekcja przydziela mu klasę IIB, o której krążą historie wystarczające, by odstraszyć kolejnych pedagogów. Uczniowie ignorują polecenia, prowokują nauczycieli i traktują lekcje jak kolejną przestrzeń do walki z dorosłymi. Wśród nich znajduje się Dante, inteligentny chłopak ukrywający własne problemy za buntem oraz obojętnością. Sienkiewicz szybko odkrywa, że tradycyjne odpytywanie z lektur nie przyniesie żadnego rezultatu. Zamiast wymagać mechanicznego zapamiętywania biografii autorów, próbuje połączyć literaturę z doświadczeniami uczniów, muzyką i językiem, którym posługują się poza szkołą. Niekonwencjonalne metody wywołują sprzeciw części nauczycieli oraz rodziców, lecz stopniowo pozwalają dotrzeć do osób od dawna uznawanych za stracone przypadki. Równocześnie sam Sienkiewicz zmaga się z konsekwencjami własnych decyzji zawodowych i przekonaniem, że potrafi naprawiać cudze życie, choć nie uporządkował własnego. Konflikty w klasie, pierwsze uczucia oraz rodzinne problemy uczniów sprawiają, że lekcje przestają kończyć się wraz z dzwonkiem. Każdy postęp może zostać zniszczony przez jedną bójkę, pochopny osąd lub decyzję podjętą poza szkołą. Nauczyciel próbuje udowodnić, że druga szansa nie jest pustym hasłem, lecz zobowiązaniem wymagającym cierpliwości po obu stronach szkolnej ławki.