Ojciec (2020)

Anthony mieszka w londyńskim apartamencie i stanowczo twierdzi, że nie potrzebuje niczyjej pomocy. Kolejne opiekunki odprawia, oskarżając je o kradzież, brak kompetencji albo wtrącanie się w jego sprawy. Córka Anne próbuje znaleźć rozwiązanie, zanim przeprowadzi się do Paryża, lecz każda rozmowa zaczyna się od tych samych zapewnień i kończy nowym konfliktem. Z czasem mieszkanie przestaje wyglądać znajomo. Meble zmieniają miejsca, zegarek znika, a w salonie pojawiają się ludzie, których Anthony nie rozpoznaje. Mężczyzna spotyka raz Anne, raz kobietę o innej twarzy, choć obie przedstawiają się tym samym imieniem. Nie wie też, kim jest Paul i dlaczego zachowuje się jak gospodarz domu. Wspomnienia mieszają się z bieżącymi wydarzeniami, dlatego proste pytanie o datę lub plan dnia prowadzi do kolejnych sprzeczności. Anthony broni poczucia niezależności humorem, złością i podejrzliwością, podczas gdy Anne mierzy się z wyczerpaniem oraz poczuciem winy. Perspektywa starszego mężczyzny sprawia, że widz doświadcza jego dezorientacji bez bezpiecznego wyjaśnienia, która scena wydarza się naprawdę. Znikające szczegóły stopniowo odbierają mu możliwość uporządkowania świata. Najtrudniejsze okazuje się nie rozpoznanie kolejnej osoby, lecz przyjęcie, że własny umysł nie daje już pewnego oparcia, a pomoc bliskich może oznaczać utratę dotychczasowego domu.