Nimfomanka: Część 1 (2013)

W zimowy wieczór Seligman znajduje w zaułku ciężko pobitą kobietę. Zabiera ją do mieszkania, opatruje rany i proponuje wezwanie pomocy, lecz Joe woli zostać i opowiedzieć, jak znalazła się w tym miejscu. Rozmowa zamienia się w wieloczęściową relację z jej życia, rozpoczynającą się od dzieciństwa i pierwszych doświadczeń związanych z seksualnością. Joe przedstawia siebie jako osobę od najmłodszych lat kierującą się silnym pragnieniem, którego nie potrafiła ani nie chciała podporządkować społecznym oczekiwaniom. Wspomina przyjaźń z B, młodzieńcze eksperymenty oraz znajomość z Jerôme'em, który w różnych momentach powraca w jej życiu. Kolejne epizody dotyczą coraz bardziej skomplikowanych relacji, rywalizacji i prób oddzielenia pożądania od uczuć. Seligman słucha bez potępienia, odpowiadając własnymi skojarzeniami z muzyką, matematyką, literaturą czy wędkarstwem. Jego dygresje nadają historii osobliwy porządek, którego sama Joe początkowo w niej nie dostrzega. Opowieść stopniowo przechodzi od młodzieńczej ciekawości do konsekwencji wynikających z kompulsywnego sposobu życia. Najważniejsze pozostaje pytanie, czy bohaterka opisuje swoje doświadczenia po to, by je zrozumieć, czy jedynie przedstawić rachunek zdarzeń, które doprowadziły ją do spotkania z przypadkowym gospodarzem. Kolejne wspomnienia prowadzą ją coraz bliżej chwili, od której zaczęła uważać własne pragnienia za źródło problemu.