Na rauszu (2020)

Martin uczy historii w kopenhaskim liceum, lecz prowadzi lekcje bez przekonania i coraz słabiej uczestniczy w życiu rodziny. Podczas kolacji z trzema przyjaciółmi, również nauczycielami, słyszy teorię, według której człowiek rodzi się z niedoborem alkoholu we krwi. Utrzymywanie stałego poziomu pół promila miałoby zmniejszać napięcie, pobudzać odwagę i ułatwiać kontakt z innymi. Mężczyźni postanawiają potraktować pomysł jak eksperyment. Piją wyłącznie w godzinach pracy, dokładnie zapisują dawki i obserwują zmiany. Początkowe wyniki są zachęcające. Martin odzyskuje swobodę podczas lekcji, Peter lepiej pracuje z chórem, Nikolaj nabiera cierpliwości, a Tommy nawiązuje bliższy kontakt z młodymi piłkarzami. Sukces skłania ich do podnoszenia stężenia oraz sprawdzania, gdzie znajduje się granica twórczego pobudzenia. Zasady zaczynają się rozmywać, gdy alkohol wchodzi do domów, a kolejne próby wymagają coraz większych ilości. Nie każdy ponosi takie same konsekwencje. Martin widzi szansę na naprawienie relacji z żoną, ale musi przyznać, że kryzys rozpoczął się długo przed eksperymentem. Przyjaciele, którzy chcieli odzyskać energię, stają przed pytaniem, czy napój wydobył z nich uśpione możliwości, czy tylko na krótko zasłonił problemy, których nie potrafili nazwać na trzeźwo. Eksperyment ujawnia również, jak cienka jest granica między kontrolowanym rytuałem a nawykiem przejmującym plan całego dnia.