Matki równoległe (2021)

Janis i Ana spotykają się na oddziale położniczym w chwili, gdy obie czekają na narodziny pierwszego dziecka. Łączy je samotne macierzyństwo i nieplanowana ciąża, ale niemal wszystko inne wygląda inaczej. Janis jest dojrzałą fotografką, która przyjmuje nadchodzącą zmianę z radością. Znacznie młodsza Ana reaguje lękiem, niepewnością i poczuciem, że nie była przygotowana na to, co właśnie się wydarza. Kilka rozmów w szpitalu wystarcza, by między kobietami powstała więź, która nie kończy się wraz z wypisem do domu. Ich drogi ponownie się przecinają, a zwykły kontakt coraz mocniej wpływa na życie obu matek. Janis równolegle próbuje doprowadzić do ekshumacji zbiorowej mogiły w rodzinnej miejscowości. Spoczywają tam ludzie, wśród nich jej pradziadek, zamordowani podczas hiszpańskiej wojny domowej i późniejszych represji. Osobista historia macierzyństwa zaczyna więc sąsiadować z pamięcią przekazywaną przez kolejne pokolenia. Ana mierzy się natomiast z własną rodziną i doświadczeniami, o których trudno jej mówić wprost. Przypadkowe spotkanie dwóch kobiet uruchamia ciąg decyzji, sekretów i konsekwencji, które zmuszają je do ponownego określenia, czym dla każdej z nich są odpowiedzialność, bliskość oraz więzy rodzinne. Przeszłość nie pojawia się tu jako odległy rozdział historii: decyzja o wydobyciu szczątków sprawia, że rodzinne doświadczenie Janis łączy teraźniejszość z losem krewnych, których przez dziesięciolecia nie można było godnie pochować.