Here. Poza czasem (2024)

Kamera przez cały film stoi w jednym miejscu i nigdy się nie przesuwa — za to czas zmienia się wielokrotnie, skacząc przez stulecia. Jedno konkretne miejsce w Ameryce: najpierw pustkowie, potem zabudowa, potem salon domu podmiejskiego, który przez dekady zamieszkują różne rodziny. W centrum tej historii jest Richard i Margaret — para, którą obserwujemy jako młodych zakochanych, potem jako małżonków w średnim wieku i wreszcie jako starszych ludzi mierzących się z tym, co zostało. Wokół nich, w tym samym miejscu i w innych epokach, żyją inni — rdzenni Amerykanie sprzed setek lat, pionierzy z początków kolonizacji, rodziny z lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Każda z tych historii rozgrywa się w dokładnie tym samym kadrze. Adaptacja graficznej powieści Richarda McGuire'a w reżyserii Roberta Zemeckisa to eksperyment narracyjny, który traktuje przestrzeń jak głównego bohatera — nieruchomą i milczącą, a jednocześnie przesiąkniętą wszystkim, co kiedykolwiek się w niej wydarzyło. Czas biegnie do przodu i do tyłu, a poszczególne momenty z różnych epok nakładają się na siebie w jednym bezruchu.