Harvest (2025)

Gdzieś w Anglii, w odległej wiosce żyjącej od pokoleń poza kalendarzem i poza mapą, trwa coś, co trudno opisać słowami: własny rytm, własne prawa, własna ciemność. Walter Thirsk jest opiekunem tej społeczności — człowiekiem, który przez lata był jej spoiwem i który rozumie tę ziemię głębiej niż nikt z zewnątrz. Kiedy do wioski docierają arystokraci z planami modernizacji, które w praktyce oznaczają zagarnięcie ziemi i wymazanie wszystkiego, co wioskę definiuje, Walter staje między dwoma światami. W ciągu siedmiu halucynacyjnych dni, nakręconych na taśmie 16mm z malarską precyzją, środowisko zaczyna się rozpadać — fizycznie i metaforycznie. Cykl natury, który przez wieki wyznaczał porządek, zostaje zerwany przez logikę kapitału i własności, a Walter musi zdecydować, jak ocalić coś, czego być może nie da się już ocalić w starym kształcie. Athina Rachel Tsangari, opierając się na powieści Jima Crace'a, nakręciła film bliższy doświadczeniu niż opowieści — sugestywny, surowy i wymagający widza, który zgodzi się wejść w ten świat na jego warunkach. Z Calebem Landry Jonesem w roli głównej, który niesie cały film z precyzją kogoś, kto rozumie, że w kinie można milczeć i mówić jednocześnie.