Dźwięki miłości (2025)

Ángela jest głuchą młodą kobietą, która od zawsze poruszała się między dwoma światami — wspólnotą głuchych, gdzie czuje się u siebie, i słyszącą rodziną, która choć kocha ją bezwarunkowo, rozumie ją z pewnym opóźnieniem. Jej życie z Héctorem — słyszącym mężczyzną, z którym jest zakochana — funkcjonuje sprawnie i z czułością, dopóki nie przychodzi na świat ich dziecko. Narodziny, które miały być kulminacją wszystkiego, uruchamiają zamiast euforii coś nieprzewidywanego: wyczerpanie, poczucie wyobcowania w roli matki i ból, którego Ángela nie potrafiła sobie wcześniej nawet wyobrazić. Hector chce pomagać, ale nie zawsze wie jak. Słyszący świat wokół — gabinety lekarskie, pielęgniarki, rodzinne spotkania — zakłada standardy komunikacji, w których Ángela stale musi się dostosowywać, zamiast po prostu być. Film Evy Libertad opowiada historię macierzyństwa z perspektywy rzadko zajmowanej przez kino: głuchej kobiety, której doświadczenie nie jest tragedią ani inspiracją, lecz po prostu jej własnym, prawdziwym życiem. Trzykrotnie nagrodzony Goya — najważniejszą nagrodą filmową w Hiszpanii — za autentyczność, precyzję emocjonalną i odwagę portretowania tego, o czym większość filmów o rodzicielstwie woli milczeć.