Dzień świstaka (1993)

Phil Connors, prezenter pogody z Pittsburgha, nie ukrywa niechęci do corocznego wyjazdu do Punxsutawney. Ma przygotować materiał z dorocznego święta w Punxsutawney i traktuje zadanie jako przykry obowiązek, który powinien zakończyć się natychmiast po wejściu na antenę. Towarzyszą mu producentka Rita Hanson oraz operator Larry. Po nagraniu relacji ekipa zamierza wrócić do miasta, lecz gwałtowna śnieżyca zamyka drogi i zmusza ich do pozostania na noc. Następnego ranka Phil budzi się przy tej samej piosence w radiu, słyszy identyczną rozmowę prowadzących i ponownie spotyka ludzi wykonujących dokładnie te same czynności. Szybko odkrywa, że znów jest 2 lutego, choć wszyscy poza nim zachowują się tak, jakby dzień dopiero się zaczynał. Każde zaśnięcie lub wypadek kończy się powrotem do tego samego poranka. Początkowo Phil wykorzystuje brak konsekwencji do spełniania zachcianek, zdobywania informacji o mieszkańcach i omijania zasad, których normalnie musiałby przestrzegać. Szczególnie zależy mu na Ricie, więc próbuje wykorzystać kolejne powtórki, by stworzyć pozornie idealne spotkanie. Z czasem nieskończona swoboda przestaje być przywilejem. Phil musi znaleźć sposób na życie w świecie, którego następnego dnia nikt poza nim nie pamięta. Nie może też po prostu wyjechać, ponieważ zamknięte drogi i powtarzający się poranek za każdym razem przywracają punkt wyjścia. Jedyną rzeczą, która naprawdę się zmienia, pozostaje sam Phil i to, czego nauczy się w kolejnych powtórkach.