Bogini Partenope (2024)

Partenope przychodzi na świat w 1950 roku w Zatoce Neapolitańskiej, dosłownie wynurzona z morza, i od pierwszej chwili jej życie otoczone jest legendą. Dorasta w zamożnej neapolitańskiej rodzinie, otoczona miłością i podziwem, a jej uroda i charyzma sprawiają, że wszyscy, którzy ją spotykają, reagują na nią z fascynacją graniczącą z obsesją. Partenope studiuje antropologię, nawiązuje bliskie relacje z mężczyznami i kobietami, przeżywa wielkie uczucia i dotkliwe straty, a Neapol — głośny, zmysłowy i pełen sprzeczności — towarzyszy jej przez całe dorosłe życie. Reżyser Paolo Sorrentino śledzi swoją bohaterkę przez kilka dekad, aż do późnej starości, obserwując, jak piękno przemija, a miasto wokół niej zmienia się wolniej niż ona sama. To kino skupione na zmysłowości i czasie — pełne neapolitańskich uliczek, morskiego światła i pytań o to, czym jest tożsamość kobiety, która przez całe życie była dla innych czymś więcej niż człowiekiem. Partenope to imię mityczne, a Sorrentino traktuje swoją bohaterkę jak postać z legendy, której losy toczą się powoli i nieuchronnie.