Blondynka (2022)

Norma Jeane dorasta bez stabilnego domu, pewności siebie i odpowiedzi na pytanie o nieobecnego ojca. Jej matka Gladys zmaga się z chorobą psychiczną, a dzieciństwo dziewczynki kończy się pobytem w sierocińcu oraz kolejnych rodzinach zastępczych. Po latach młoda kobieta próbuje wejść do Hollywood jako modelka, później aktorka występująca pod nazwiskiem Marilyn Monroe. Kamera, makijaż i starannie wyreżyserowany wizerunek zmieniają ją w obiekt zbiorowej fascynacji, ale poza planem nadal pozostaje osobą poszukującą bezpieczeństwa. Kolejne role przynoszą sławę, jednocześnie wystawiając ją na wykorzystywanie przez ludzi kontrolujących przemysł filmowy. Relacje z mężczyznami, małżeństwa i marzenie o rodzinie nie dają trwałego oparcia. Publiczność widzi pewną siebie gwiazdę, podczas gdy Norma coraz mocniej odczuwa rozdarcie między prywatną tożsamością a ekranowym symbolem kobiecości. Telefony, listy i wyobrażenia o ojcu powracają jak obietnica miłości, której nigdy nie otrzymała. Fabularyzowany portret swobodnie łączy fakty z materiałem zaczerpniętym z powieści, skupiając się na samotności, presji sławy i cenie płaconej za życie pod nieustannym spojrzeniem innych. Zamiast klasycznej biografii powstaje subiektywna wędrówka przez pamięć, lęki i fantazje bohaterki. Zmieniające się formaty obrazu i perspektywy podążają za jej stanem psychicznym, przez co kolejne etapy kariery układają się bardziej w emocjonalne wspomnienia niż uporządkowaną kronikę.