3096 dni (2013)

Dziesięcioletnia Natascha Kampusch wychodzi rano z domu w Wiedniu i rusza do szkoły. Po drodze zostaje porwana przez Wolfganga Priklopila, który wywozi ją do swojego domu i zamyka w niewielkim, ukrytym pomieszczeniu pod garażem. Od tej chwili jej codzienność zostaje całkowicie podporządkowana porywaczowi. Priklopil kontroluje jedzenie, światło, możliwość rozmowy i kontakt z jakąkolwiek osobą z zewnątrz. Izolację przeplata z przemocą, karami oraz próbami przekonania dziewczynki, że nikt już jej nie szuka i nie ma dokąd wrócić. Natascha szybko rozumie, że otwarty opór może pogorszyć jej sytuację, dlatego uczy się obserwować zachowanie napastnika, zapamiętywać jego reakcje i wykorzystywać chwile, w których pozostawia jej odrobinę swobody. Mijają miesiące, później lata, a wraz z dorastaniem zmieniają się zasady narzucane przez Priklopila. Dziewczyna bywa dopuszczana do innych części domu, nadal jednak pozostaje pod ścisłą kontrolą i groźbą kary. Zachowanie pamięci o rodzinie i własnej tożsamości staje się dla niej sposobem obrony przed psychologicznym podporządkowaniem. Przez ponad osiem lat Natascha szuka możliwości odzyskania wolności, jednocześnie starając się przetrwać każdy kolejny dzień bez utraty nadziei, że kiedyś znów będzie decydować o sobie. Każdy drobny przywilej może zostać cofnięty, dlatego nawet pozorna swoboda wymaga ostrożności.