V/H/S - Home alone (2024)

Chłopiec spędza weekend sam w domu ojca i postanawia zarejestrować ten czas kamerą wideo. Nagranie ma być prostą pamiątką z kilku spokojnych dni bez dorosłych, dlatego dokumentuje zwyczajne pomieszczenia, przygotowywane jedzenie i chwile nudy. Początkowo cieszy się ciszą oraz możliwością robienia wszystkiego według własnych zasad. Z czasem na kasecie pojawiają się jednak drobne szczegóły, których nie zauważał podczas filmowania. Dźwięki dochodzą z pustych pokoi, drzwi pozostają otwarte mimo wcześniejszego zamknięcia, a przedmioty znajdują się w innych miejscach. Chłopiec próbuje przekonać siebie, że to skutek zapomnienia albo pracy starego sprzętu. Nie przerywa nagrywania, ponieważ kamera daje mu poczucie bezpieczeństwa i pozwala później sprawdzić, co naprawdę wydarzyło się poza kadrem. Kolejne nocne ujęcia sugerują, że w domu może znajdować się ktoś jeszcze. Brak możliwości natychmiastowego wezwania ojca sprawia, że każdy odgłos nabiera znaczenia. Próbuje sprawdzać zamknięcia, przeglądać wcześniejsze nagrania i pozostawiać przedmioty w ustalonych miejscach, aby upewnić się, czy ktoś je porusza. Zamiast przygotowanego filmu o samotnym weekendzie powstaje zapis narastającego niepokoju, w którym widz dostrzega zagrożenie wcześniej niż osoba stojąca przed kamerą. Domowe wideo stopniowo zamienia się w świadectwo chwili, gdy upragniony spokój przestaje oznaczać samotność, a zaczyna sugerować obecność ukrytą w pozornie pustej przestrzeni.