127 Godzin (2010)

Aron Ralston wyrusza samotnie w okolice kanionu Blue John w stanie Utah. Jest doświadczonym wspinaczem, dobrze zna pustynne tereny i lubi podróżować bez informowania innych o dokładnej trasie. Po drodze spotyka dwie turystki, którym wskazuje ciekawy fragment okolicy, a później ponownie rusza sam. W wąskiej szczelinie kanionu osuwający się głaz przygniata mu rękę do ściany. Telefon nie ma zasięgu, w pobliżu nie ma ludzi, a nikt z bliskich nie wie, gdzie go szukać. Aron sprawdza zawartość plecaka, ocenia zapas wody i jedzenia oraz próbuje wykorzystać linę i niewielkie narzędzia do uwolnienia kończyny. Kolejne godziny zamieniają się w dni. Zmęczenie, odwodnienie i spadki temperatury zmuszają go do coraz dokładniejszego gospodarowania siłami. Kamera, którą zabrał na wyprawę, zaczyna służyć jako pamiętnik i sposób na pozostawienie wiadomości rodzinie. W izolacji wracają wspomnienia relacji z rodzicami, przyjaciółmi i dawną partnerką, a pewność siebie ustępuje świadomości konsekwencji samotnego stylu życia. Gdy standardowe metody zawodzą, Aron musi rozważyć rozwiązanie, którego wcześniej nie chciał dopuścić do myśli, wiedząc, że czas działa wyłącznie na jego niekorzyść. Walka o przetrwanie sprowadza się do prostych zasobów, cierpliwości i umiejętności zachowania jasnego myślenia, gdy organizm coraz wyraźniej domaga się wody, snu i pomocy.