Pewnego razu w Paryżu (2025)

Jest rok 2024 i około trzydziestu krewnych z tej samej szeroko rozgałęzionej rodziny dowiaduje się, że odziedziczą po wspólnym przodku stary, opuszczony od lat dom. Do przeprowadzenia inwentaryzacji nieruchomości wyznaczone zostają cztery osoby: Seb, Abdel, Céline i Guy — kuzyni, których łączy odległe pokrewieństwo i którzy przez to spotkanie zaczynają po raz pierwszy naprawdę siebie poznawać. W trakcie przeglądania zawartości domu natrafiają na ślady Adèle — młodej kobiety, która w 1895 roku opuściła rodzinną Normandię i wyruszyła do przeżywającego rewolucję przemysłową i kulturową Paryża. To, co zaczęło się jako porządkowanie cudzej przeszłości, szybko zamienia się w podróż w czasie i w odkrycie historii, którą nikt ze współczesnych krewnych nie znał. Adèle szukała matki, ale to, co znalazła w Paryżu tamtej epoki, było czymś znacznie większym. Przeplatanie się dwóch linii czasowych — współczesnej, pełnej rodzinnych tarć i negocjacji o spadek, oraz historycznej, osadzonej w fin de siècle'owym Paryżu — pozwala Cédricowi Klapischowi opowiedzieć historię o tym, jak przeszłość formuje ludzi, którzy o niej nic nie wiedzą, i jak jedno odkrycie może na nowo zdefiniować, kim jesteśmy i skąd przychodzimy.