Opadające liście (2023)

Helsinki bywa tu miejscem chłodnym, nieefektownym, jakby całe miasto mówiło półgłosem i nie lubiło nadmiaru gestów. Ansa układa towary w supermarkecie, żyje skromnie, po cichu i bez większych złudzeń. Holappa pracuje fizycznie, nosi w sobie podobną samotność, tylko częściej próbuje ją zagłuszyć alkoholem. Spotykają się przypadkiem w barze karaoke, właściwie bardziej zauważają niż poznają, bo nikt nie rzuca się tu sobie w ramiona ani nie wygłasza wielkich deklaracji. Potem los, jak to los u Kaurismäkiego, zaczyna robić rzeczy małe, uparte i złośliwe: giną numery telefonów, zmieniają się prace, pojawiają się niedopowiedzenia, a najprostsze spotkanie nagle okazuje się wyczynem. Między tym dwojgiem nie ma bajkowej łatwości, jest za to pragnienie, żeby ktoś wreszcie usiadł obok i nie zadawał zbyt wielu pytań. Ona nie chce powtarzać rodzinnych ran związanych z piciem, on musi zrozumieć, że czułość nie znosi bylejakości. Z takich drobiazgów, ciszy, spojrzeń i kilku niezręcznych prób rodzi się nadzieja bardzo krucha, ale właśnie przez to warta pilnowania. Radio donosi o wojnie, praca znika z dnia na dzień, portfel nie robi się cięższy, a mimo to filiżanka kawy, kino i bezdomny pies potrafią nadać życiu kierunek, którego wcześniej brakowało.