Natura miłości (2023)

Sophia ma czterdzieści jeden lat, zajęcia z filozofii, wygodne mieszkanie, intelektualnych znajomych i związek z Xavierem, który trwa tak stabilnie, że aż niemal przestaje oddychać. Wszystko wygląda rozsądnie, kulturalnie, bezpiecznie. Potem w domku letniskowym pojawia się Sylvain, fachowiec od remontu, człowiek z innego środowiska, mówiący innym językiem codzienności, niezainteresowany salonową grą pojęć. Między nimi wybucha namiętność, gwałtowna i na początku zachwycająco prosta, jakby ciało jednym ruchem przekreśliło całe lata wykładów o naturze uczuć. Monia Chokri prowadzi tę relację przez komedię romantyczną, dramat obyczajowy i społeczną obserwację, bez udawania, że pożądanie automatycznie rozwiązuje różnice klasowe, przyzwyczajenia oraz światopoglądy. Sophia szybko odkrywa, że fascynacja kimś spoza własnej bańki potrafi być wyzwoleniem, ale też lustrem podstawionym pod nos z okrutną dokładnością. Jej dotychczasowe życie nie rozpada się teatralnie. Ono raczej zaczyna skrzypieć w miejscach, które wcześniej uchodziły za solidne. Sylvain nie jest ideą wolności, Xavier nie jest tylko nudnym kontrapunktem, a miłość nie zachowuje się jak schludny przykład z akademickiego seminarium. Im bardziej bohaterka próbuje zrozumieć własny wybór, tym wyraźniej widać, że pragnienie ma znacznie gorsze maniery niż teoria. Właśnie dlatego romans staje się tu mniej ucieczką od rozsądku, a bardziej testem, ile rozsądku potrafi przetrwać w zetknięciu z namiętnością.