Moje ulubione ciasto (2024)

Mahin ma siedemdziesiąt lat i mieszka sama w Teheranie. Mąż nie żyje od wielu lat, a córka wyjechała do Europy i ma już swoje życie. Koleżanki, z którymi spotyka się od czasu do czasu, zajmują się głównie narzekaniem na dolegliwości i wspominaniem tego, co minęło. Mahin chciałaby czegoś innego: odrobiny towarzystwa, zwykłej rozmowy i może czegoś, co przypomni jej, jak to jest czuć się częścią czyjegoś życia. Gdy dowiaduje się, że pewien starszy taksówkarz o imieniu Faramarz jest w podobnej sytuacji, postanawia zaprosić go do siebie na wieczór. Irański film nagrodzony na Berlinale w 2024 roku pokazuje, jak bardzo codzienne pragnienia mogą być wywrotowe w kraju, gdzie nawet tańczenie w domu bez hidżabu jest aktem nieposłuszeństwa. To opowieść o samotności, drobnej odwadze i o tym, czego ludziom nie powinno się odbierać na starość.