Mój przyjaciel Hachiko (2009)

Przypadkowe spotkanie na niewielkiej stacji kolejowej zmienia codzienność profesora Parkera Wilsona. Mężczyzna znajduje zagubionego szczeniaka rasy akita i zabiera go do domu, choć początkowo zakłada, że właściciel szybko się odnajdzie. Nikt jednak nie zgłasza się po psa. Hachiko zostaje z rodziną Wilsonów i z czasem szczególnie mocno przywiązuje się do Parkera, który nadaje mu imię związane z japońskim znakiem widocznym na obroży. Między człowiekiem a zwierzęciem rodzi się rutyna niemal niezauważalna dla otoczenia. Hachiko każdego ranka odprowadza profesora na stację, a po południu wraca w to samo miejsce, aby czekać na jego pociąg. Próby nauczenia go zwykłego aportowania wypadają znacznie gorzej, ale pies nie potrzebuje komend, żeby rozumieć własny rytuał. Kolejne miesiące pokazują, jak stała obecność Hachiko wpływa na Parkera, jego żonę Cate i ludzi pracujących w pobliżu dworca. Z pozoru prosta więź staje się osią codziennego życia całej okolicy, a wierność psa zostaje wystawiona na próbę, której nikt z bohaterów nie jest w stanie wcześniej przewidzieć. Z czasem mieszkańcy miasteczka zaczynają rozpoznawać Hachiko i jego stałe miejsce przy peronie. Sprzedawcy, pasażerowie i pracownicy stacji obserwują tę codzienną ceremonię, początkowo z ciekawością, później z rosnącym przywiązaniem do psa. Parker także zmienia swoje przyzwyczajenia, bo obecność Hachiko staje się czymś oczywistym jak droga do pracy.