Gwiazd naszych wina (2014)

Hazel Grace Lancaster większość nastoletniego życia podporządkowała leczeniu raka tarczycy z przerzutami do płuc. Oddycha przy pomocy butli z tlenem i dobrze zna język badań, terapii oraz niepewnych rokowań. Za namową matki chodzi na spotkania grupy wsparcia, choć sama nie widzi w nich większego sensu. Tam poznaje Augustusa Watersa, chłopaka po chorobie nowotworowej, który stracił nogę, ale zachował pewność siebie i zamiłowanie do efektownych gestów. Rozmowy szybko prowadzą ich do książek. Hazel daje mu powieść o chorej dziewczynie, której zakończenie urywa się w połowie zdania. Od lat chce wiedzieć, co stało się z pozostałymi bohaterami, lecz autor, Peter Van Houten, odsunął się od czytelników i mieszka w Amsterdamie. Augustus nawiązuje kontakt z jego asystentką i otwiera możliwość spotkania. Wspólny wyjazd staje się czymś więcej niż próbą uzyskania odpowiedzi od pisarza. Hazel i Augustus coraz mocniej zbliżają się do siebie, choć oboje wiedzą, że choroba zmienia sposób myślenia o przyszłości, odpowiedzialności i stracie. Dziewczyna obawia się, że bliskość oznacza pozostawienie komuś bólu, chłopak natomiast nie chce sprowadzać ich relacji do medycznych prognoz. Ich rozmowy są pełne ironii, żartów i literackich odniesień, dzięki czemu oboje mogą przez chwilę funkcjonować jak zwyczajni nastolatkowie, a nie wyłącznie pacjenci określani przez diagnozę.