Życie Chucka (2025)

Na wielu billboardach w miastach całego świata pojawia się nagle twarz uśmiechniętego mężczyzny z enigmatycznym napisem: „Dziękujemy za 39 wspaniałych lat, Chucku Krantz. Nikt nie wie, skąd się wzięły, kto je zamówił ani co oznaczają. Dzieje się to w momencie, gdy nauczyciel Marty Anderson mierzy się ze swoją własną kruchą codziennością i obserwuje świat, w którym coraz więcej rzeczy przestaje działać — internet znika, fragmenty lądu opadają do oceanu, a cywilizacja traci grunt pod nogami kawałek po kawałku. Historia Chucka opowiadana jest w odwróconej chronologii — zaczyna się od końca, by stopniowo cofać się ku początkom i odsłaniać, kim naprawdę był ten człowiek z billboardu. Kim był jako uczeń, jako dorastający chłopak wychowany przez babcię i dziadka z ich wyjątkowym poczuciem piękna, jako ktoś, kto przez całe życie niósł w sobie coś, co trudno opisać słowami, a czego obecność inni odczuwali bardzo wyraźnie. Film Mika Flanagana oparty na opowiadaniu Stephena Kinga to historia nieoczywista i niebłaha — zadająca pytania o sens pojedynczego życia, o to, ile jedno człowieczeństwo może ważyć na szali historii, i o to, czy pożegnanie może być równocześnie formą wdzięczności za coś, czego sami nie zawsze jesteśmy w stanie nazwać.