Zaraza (2025)

Letni obóz piłki wodnej w 2003 roku ma być dla dwunastoletniego Bena okazją do wejścia w nowe środowisko po przeprowadzce jego rodziny. Chłopiec jest nieśmiały, uważnie obserwuje innych i szybko rozpoznaje hierarchię rządzącą grupą. Największy wpływ na kolegów ma pewny siebie Jake, który decyduje, kto zasługuje na akceptację, a kogo należy odsunąć. Celem codziennych drwin jest Eli, samotnik z widocznymi zmianami skórnymi. Pozostali chłopcy przekonują się nawzajem, że dotyk lub bliskość wyrzutka przenosi tajemniczą chorobę, która odbiera kontrolę nad ciałem i umysłem. Ben początkowo widzi absurd tego rytuału, lecz pragnienie przynależności okazuje się silniejsze od sprzeciwu. Zaczyna naśladować zachowanie grupy, choć prywatnie współczuje Eliemu i próbuje nawiązać z nim kontakt. Każdy gest życzliwości grozi jednak utratą dopiero zdobytej pozycji. Kiedy Jake kieruje podejrzenia również na Bena, obozowe zasady zmieniają się w narzędzie coraz bardziej bezwzględnej przemocy psychicznej. Treningi, szatnia i wspólne posiłki stają się częścią gry o status, w której dorośli nie dostrzegają pełnej skali zagrożenia. Ben musi zdecydować, jak daleko posunie się dla ochrony własnego miejsca w grupie i czy zdoła zatrzymać mechanizm, który sam pomagał napędzać. Presja rośnie.