Tylko my dwoje (2023)

Blanche Renard nie wchodzi w tę relację jak ktoś szukający katastrofy. Jest nauczycielką, ma siostrę bliźniaczkę Rose, własny rytm życia, pracę, więzi i zwyczajną potrzebę bliskości. Grégoire Lamoureux pojawia się najpierw jako mężczyzna uważny, czarujący, pozornie troskliwy. Romans szybko nabiera tempa: ciąża, małżeństwo, przeprowadzka, nowe mieszkanie, obietnica wspólnej codzienności. Dopiero później zaczynają wychodzić na jaw drobne przesunięcia, ledwie widoczne fałsze, decyzje podjęte za nią i kłamstwo dotyczące wyjazdu do Metz. Blanche oddala się od Normandii, rodziny i siostry, a Grégoire coraz sprawniej zawęża jej świat do domu, telefonu, kontroli i własnych oczekiwań. Telefony po pracy przestają być gestem czułości, stają się sposobem nadzoru. Każda próba samodzielności, nawet powrót do nauczania w liceum, prowokuje napięcie. Kobieta opowiada później swoją drogę prawniczce, więc prywatna historia od początku nosi w sobie ślad walki o odzyskanie głosu. Opowieść rozwija się jak zapis powolnego uwięzienia, bez krzyku na początku, bez jednego oczywistego momentu granicznego. Najbardziej niepokojące okazuje się właśnie to, że przemoc psychiczna potrafi długo udawać miłość, troskę i małżeńską konieczność. Każdy kolejny kompromis przesuwa granicę, której wcześniej nie nazwałaby ustępstwem. Dopiero nazwanie mechanizmu pozwala zobaczyć jego pełny kształt.